Nedlloyd Agulhas

Nedlloyd Agulhas op de rede van Singapore

In 1977 kwam ik met mijn vrouw Ineke in Singapore aan boord van Nedlloyd Agulhas, waarna we de volgende dag via Zuid Afrika richting Zuid Amerika vertrokken. We werden met de Margriet (het bootje van de maatschappij) aan boord gebracht.

Nedlloyd Agulhas was een voor mijn tijd modern schip, mooi rank gelijnd met een moderne ruime accommodatie.
De machine kamer was geautomatiseerd, dat wilde zeggen uitgerust met een gesloten controle kamer van waaruit de Stork SW hoofdmotor bediend werd en alle meetinstrumenten afgelezen en gelogd werden. Het enige minpunt waren de Kromhout hulpmotoren. De KJCPL had bij het faillissement van de Kromhout fabriek de restant partij gekocht, maar die bleken niet zo betrouwbaar. Deze motoren  hadden ze de onhebbelijke gewoonte om op hol te slaan. De enige manier om ze tot stilstand te dwingen was de brandstof toevoer dicht te draaien en dan maken dat je weg komt. Hierna begon de motor aan zijn smeerolie als brandstof zo leek het. Uiteindelijk stak die kar dan een poot buiten boord door het carter deksel en stond stil. Bij werkzaamheden naast een draaiende Kromhout werd er uit zelf-bescherming een dikke plaat ply-wood tussen gezet.

Weer een kromhout de wal op (Foto Kees van der Have)

Regelmatig ging zo'n motor dan voor "overhaul" in Durban de wal op. Later zijn ze vervangen door hulpmotoren van een Japans fabricaat (Daihatsu 6PSHTc-20: 425pk bij 900 rpm).

Als de slagenteller ook hier weer door nul dreigt te gaan zijn er zo veel mogelijk getuigen bij, om daarna op de gebruikelijke pot bier te worden getrakteerd. De Platvoetwacht (16-20) is natuurlijk de slechtste wacht voor zo'n gelegenheid, immers is iedereen bij de tijd om er bij te zijn.
Staande vanaf links Ineke, 2e WTK Winnie Verhulst, 5e WTK Ruud van de Burg, 4e WTK Frans van den Brand die de klos was, Wil van Raamsdonk, 2e Stuurman Sjef van Raamsdonk, 4e stuurman Egbert Westra en zittend op de voorgrond HWTK Klazema.

In Durban Zuid Afrika staat mij nog een verassing te wachten. In de haven ligt de Mecury Lake dat is de vroegere Straat Banka, die ik dus gelijk op de foto zet.

Daarna is het de oversteek op.

De volgende haven in Zuid Afrika was Kaapstad. Daar worden we langs de kant gebracht door de beroemde stoomslepers.

Me maken daar een uitstapje naar de Tafelberg. We krijgen nog de waarschuwing warme kleding aan te doen, maar omdat het in de haven om te smoren is lachen we daarom.

Helaas had de man groot gelijk, het was boven op de berg, die overigens een scherpe rand heeft en geen vlak plateau, echt steenkoud. Het uitzicht op de haven is echter overweldigend. De grote zwarte pijp met de afschuwelijke oranje band is duidelijk te zien.

Op de oversteek naar Zuid Amerika is het gelijk weer genieten van de lange oceaan deining. We stonden regelmatig samen achterop te kijken van het schroefwater.

Verder was het best lekker achter op het dek. De bank stond tegen het schot van onze hut. Het dek was voorzien van een asfalt laag. Dan mis je dus wel de oudere schepen met die prachtige Teak dekken. Dit was vast goedkoper.

Onze hut is de laatste aan stuurboord met aparte douche en toilet. De hut is ruim en heeft een comfortabele zithoek en veel berg ruimte. Alleen is de buiten deur direct naast de hut een bron van geluidsoverlast en de airco (het einde van de leiding) niet optimaal.

Op de oversteek wordt ook elke week een sloepenrol gehouden

Een overzicht van de brug die al wat moderne trekjes had zoals een stuurautomaat met een klein stuurwiel.

Toch was er ook nog een conventionele stuurinrichting met daarnaast het kompas.
Bovenstaande brug-foto's zijn overigens van de Straat Algoa, een zusterschip van de Nedlloyd Agulhas.
 

Het was voor mij een eerste kennismaking met Zuid Amerika en ik moet zeggen een hele ervaring voor een echte Verre Oosten ganger. Een plaats als Santos met de fameuze Hamburg bar waar "dikke Maria" de scepter zwaaide vergeet je je leven niet.

Ook onze dames (de 2e en 3e stuurman hadden ook hun vrouw aan boord) werden door haar geweldig onthaald.

Op de oversteek van Singapore naar Santos hadden we de "RIL postzegel" die van de schoorsteen was verwijderd wegens een oranje band van de Nedlloyd, opgekalefaterd.



Elke dag een uurtje kwasten onder het genot van een koele amfora Tiger is best uit te houden. De koele amfora werd ook wel afgewisseld door een natte klets of een klamme vaas, doch altijd gevuld met het voortreffelijke Tiger bier uit Singapore.
Aangekomen in Santos werd bij de eerste de beste gelegenheid de postzegel onder de arm genomen en naar de Hamburg bar gezeuld. Onnodig te vermelden wat dit voor gevolgen in de bar had en voor ons vooral de volgende ochtend.

Veel mooie plaatsen werden aangedaan, zoals Rio de Janeiro, Santos, Salvador de Bahia, Montevideo en natuurlijk BA (Buenos Aires)

In Rio had je grote tegenstellingen zoals je kon zien bij de Krottenwijk en de beroemde stranden Ipanima en Copa Cabana.

Krottenwijk in Rio de Janeiro                                                                Blik op de Copa Cabana vanaf de Suikerberg

Op de Copa Cabana was de Braziliaanse bouwkunst duidelijk te zien. Of het een zachte bodem is of slecht meten weet ik niet. De gebouwen helden sterk naar elkaar over. Er waren veel meer van die gevallen te zien daar. Dat het geen gewone lens afwijking is kan je zien aan de tweede foto. Het linker gebouw ten opzichte van het gebouw op de achtergrond helt duidelijk naar rechts.

In Punta Arenas is een hele kleine pier waar we met ons grote schip niet aankunnen leggen dus gaan we voor anker. Om aan de wal te komen is er een bijzondere manier om van het schip af te komen, n.l. de "Mamma Chair"

Aankomst Punta Arenas                                                                           De Mamma Chair

De enorma haven van Punta Arenas vanaf het strand gezien.

Montevideo is de hoofdstad van Uruquai. Auto's zijn daar onbetaalbaar hetgeen tot gevolg heeft dat oude auto's zo lang mogelijk rijdend worden gehouden. Net zoals in Cuba dat gebeurt vandaag de dag. Hierdoor zijn er onschatbaar waardevolle auto's die nog dagelijks worden gebruikt.

De reis bleek een rond de wereld reis te worden want we gingen het Panama kanaal door om via de Stille Oceaan weer naar Japan te varen. Het enorme sluizen complex is een indrukwekkende ervaring, gevolg door een schitterende tocht die dwars door het oerwoud lijkt te gaan om er aan de kant bij Balboa weer uit te komen.

In de sluizen bij Panama City

De brug van Balboa geeft toegang tot de Stille Oceaan

De oversteek die volgde was er één om nooit te vergeten. Groot cirkelen naar Japan voerde Nedlloyd Agulhas dicht langs de Midden Amerikaanse kust op de plek waar de Rocky Mountains van Noord Amerika en de Andes van Zuid Amerika elkaar ontmoeten. Het gat tussen die twee berg ruggen is aan de Oost kant een wijde trechter waar de Passaat vol enthousiasme in blaast. Het trechter effect zorgt aan de West zijde voor een constante loei van een storm.
Bij het uitzetten van de koers was daar onvoldoende rekening mee gehouden zodat we midden in het spookweer terecht kwamen. Ik had net de Namiddagwacht (12-4) achter de rug en stond aan dek met een klamme vaas van de hoge zeeën te genieten, tot het me opviel dat we wel heel erg te keer gingen en de kop niet langer in de golven lag maar we de zee dwarsscheeps over kregen. Ik liep naar de brug om te informeren wat er aan de hand was en kreeg te horen dat de hoofdmotor was uitgevallen. Als 3e WTK had ik die kar onder beheer en dus vloog ik de vetput in. Bij het koppen bordes zag in de HWTK in z'n eens spierwitte tropen uniform met allerlei gereedschap in de weer. Hij was van onder tot boven zwart van de zware olie (MFO) en was wanhopig bezig de verstuivers te ontluchten om te proberen de motor op MDF weer aan de praat te krijgen.

Door de enorme halen van wel 48 graden, was de uitlaat gassen ketel die voor de brandstof verwarming zorgt leeg geraakt. Het bouw bureau had in alle wijsheid besloten om de hoog/laag water beveiligingen dwarsscheeps aan te brengen. De ketelwater voeding pomp ging als maar aan en uit en kon het stoom verbruik niet meer bij houden. De MFO was daardoor te koud geworden en de kar gestopt. Door de niveau schakelaars te overbruggen en de ketel met de hand op diesel olie weer op te stoken is het uiteindelijk gelukt de zaak weer normaal in bedrijf te krijgen.

We besluiten om het Sinterklaas feest ook maar te vieren met een leuk diner, waarbij de dames ook een grote inzet tonen.

Afsluiting vindt in de bar plaats.

Kerst wordt aan boord altijd gevierd met een uitgebreid diner en ook hier doen de koks weer flink hun best.

En een maand later is het Chinees Nieuwjaar en deze keer krijgt een Steward een horloge uitgereikt vanwege zijn 25 jarig jubileum bij de maatschappij. Duidelijk te zien is de hoeveelheid alcoholische versnaperingen op tafel die het Kung Hei Fat Choi begeleiden.

Dan komen we aan in Japan.

We maken met een aantal mensen een uitstapje met de Shinkansen. Dat is de nieuwe Japanse trein die sneller dan 200 km/u kan.

Die nieuwigheid wordt duidelijk getoond in de trein op een grote snelheidsmeter.

Het doel van de reis zijn de beroemde houten tempels van Kyoto.

In Japan maken we ook nog een Double-Banking mee met Straat Hong Kong. Heel gezellig en je hoeft niet ver te lopen voor een feestje. Het is wel een heel gedoe om de wal op te komen.

Eten is in Japan ook altijd een groot genoegen. Het wordt voor je neus klaar gemaakt en je eet er rechtstreeks van de kookplaat (Okonomi Yaki of Yaki Soba).

De tweede rondreis gingen we richting een hele bijzondere haven voor de RIL: Willemstad Curacao.
We lagen te wachten op de loods voor de ingang van de haven toen de onheilstijding kwam dat het niet doorging. We vertrokken weer richting Santos. Maar ik kon nog wel een foto maken voor het archief.

Curacao in zicht

In Rio gaan we 4 maart 1978 op het vliegtuig naar Nederland. Het zit er weer op.

This page was last updated 11/23/09